فقط یک بهار

افزایش رویکرد روان شناختی در فیلم ها یکی از مسایلی است که برایم جالب است. در هر فیلمی رد پای پررنگی از دیدگاه ها ی روان شناختی که به تبیین اندیشه و رفتار انسان می پردازد، دیده می شود. این امر از آن روی توجه مرا به خود جلب می کند که روان شناسی با فلسفه آمیخته است اگر چه که شوربختانه روان شناسان به ویژه در کشور ما از فلسفه همان قدر می دانند که در کتاب های درسی خود به اختصار آموخته اند. افسوس... بگذریم.

آخرین فیلمی که این روزها دیده ام فیلم دیدنی و اثربخش "سخنرانی پادشاه" با کارگردانی ی "هوپر" بود با موضوع بسیار جذاب تأثیر زبان و سخن بر زندگی شخصی و اجتماعی انسان و نیز بر دیگران تا به آن جا که یک کشور را در برابر هجوم هولناک دشمن حمایت می کند.

یکی از عوامل بی چون و چرای دست یابی به قدرت سخن گفتن شجاعانه، زیبا و اثر بخش است که در این فیلم گوشه هایی از این اثرگذاری را به خوبی می توانیم ببینیم. آمیختگی رازآلود و عجیب اندیشه و سخن با یکدیگر و تأثیر جادویی ی ان بر شنونده در هر سطحی هنوز هم می تواند دستمایه ی تحقیق و پژوهش های شگرف علمی باشد. برای باور این دیدگاه کافی است نگاهی دقیق تر به اطرافیان خود بیندازیم.

به هر روی این فیلم دیدنی جدا از برجستگی های سینمایی اش به ویژه بازی ی تحسین برانگیز "فرث" و " جفری راش" که هنرمندانه ترین ارتباط را با بیننده ی خودبرقرار می کنند واو را همراه با عواطف سرشار خود در این فیلم همراه می سازند آن گونه که هنگام سخنرانی مهم و تاریخی پادشاه این بیننده است که همچون پادشاه دهانش خشک می شود و همچون گفتاردرمان گر با چشمانی امیدوار و هنگامه ای در دل در برابر دوست، بیمار و پادشاه انگلستان می ایستد تا تنها همراه او در ادای سخنانی شورانگیز برای هم میهنانش باشد؛ این فیلم خواسته یا ناخواسته نقش زبان را در ساختن سرنوشت به تصویر کشیده است.