فقط یک بهار

هفته ی گذشته در روزنامه خواندم که کلاغ ها و پروانه ها دارند شهر من را ترک می کنند. مشهد را شهر ادب و فرهنگ ! را.

هم شهریان من! کلاغ ها و پروانه ها یعنی نشانگان حیات و زندگی. کلاغ ها که صبحگاهان با صدایش بیدار شدیم و گاهی مادرمان ناراحت می شد و می گفت باز امروز  چه کسی می خواد بیاید؟! کلاغ ها، همان موجوداتی که اگر دو بار پشت سر هم می خواندند حتمن خبر خوبی می آمد و وای به روزی که فقط یک بار صدایش در می آمد و مادر بزرگ ناراحت و نگران در انتظار خبر بدی می ماند. کلاغ ها دارند می روند... کاش حیات خانه ی ما یک سپیدار داشت از همان هایی که در پیوه ژن وجود دارد سپیدار بلند و راست قامت که روی شاخه هایش جا برای لانه ی چند کلاغ بود. آن وقت شاید یکی دو تایی از آن ها می ماندند ...

پروانه ها دارند می روند و شعرها را در حسرت یک بال رنگی می گذارند. نمی دانم چه بنویسم؟ کار ی می توانم بکنم؟ می دانید کلاغ ها پرندگانی مقاومند و رفتن آن ها یعنی آلودگی ی هوا آن قدر زیاد است که حتا آن ها هم نمی توانند دوام بیاورند... من می مانم و شهری بی کلاغ و بی پروانه... ما می مانیم و شهری خاموش که دیگر کسی خبر مهمان های ناخوانده اش را از سر بام خانه ها نمی دهد!

چه ها که نمی کند این بشر دو پا چه ها که نمی کند!

امشب خسته ام به اندازه ی کوچ هزار پرنده از شهرم، خسته ام... دوباره خواهم آمد و از ظلم بشر خواهم نوشت...

پروانه هایم می روند و از هیچ کسی صدایی برنمی آید... شما بگویید شهر بی کلاغ و پروانه در کدام نقشه ی جهان وجود دارد؟

پی نوشت: پیوه ژن، نام روستای ابا و اجدادی من که در 60 کیلومتری مشهد قرار دارد.